چهل مرتبه آن دعا را خواند و آن امير را دو زن بود يكى از آن دو ، عاقله و مدبره و آن امير بر او اعتماد داشت . پس امير نزد او آمد در نوبه‌اش . پس گفت به امير : گرفتى يكى از اولاد امير المؤمنين عليه السّلام را ؟ امير گفت : چرا سؤال كردى از اين مطلب ؟ گفت : در خواب ديدم شخصى را و گويا نور آفتاب مىدرخشيد از رخسارش ، پس حلق مرا ميان دو انگشت خود گرفت ، آن‌گاه فرمود كه ، مىبينم شوهر تو را كه گرفت يكى از فرزندان مرا و در طعام و شراب بر او تنگ گرفته ، پس من به او گفتم : اى سيد من ، تو كيستى ؟ فرمود : من على بن أبى طالبم . بگو به او : اگر او را رها نكرد هر آينه خراب خواهم كرد خانهء او را . پس اين خواب منتشر شد و به سلطان رسيد . پس گفت : مرا علمى به اين مطلب نيست ، و از بواب خود پرسيد و گفت : كى محبوس است در نزد شما ؟ گفتند : شيخ علوى كه امر كردى به گرفتن او . گفت : او را رها كنيد و اسبى به او بدهيد كه سوار شود و راه را به او دلالت كنيد پس برود به خانهء خود . انتهى « 1 » . و بدان‌كه ، شيخ شهيد در ذكرى « 2 » فرموده كه ، از اقسام استخاره ، استخاره به عدد است ، و اين قسم مشهور نبود در عصرهاى گذشت پيش از زمان سيد كبير عابد ، رضىّ الدين محمّد آوى حسينى ، مجاور مشهد مقدس غروى رضى اللّه عنه ، و من روايت مىكنم يا اذن دارم در روايت اين استخاره از او و ساير مرويات او ، از مشايخ خود ، از شيخ كبير فاضل جمال الدين بن مطهّر ، از والدش ، از سيد رضى ، از صاحب الامر عليه السّلام . فقير گويد كه ، كيفيت اين استخارهء شريفه چنان كه روايت كرده علّامه از والدش ، از سيد مذكور از امام زمان عليه السّلام « 3 » چنان است كه بخواند فاتحه الكتاب را ده مرتبه و اقل آن سه مرتبه و پست‌تر از آن يك مرتبه ، آن‌گاه بخواند إنا انزلناه را ده مرتبه ، آن‌گاه بخواند اين دعا را سه مرتبه : « اللهمّ إنّى أستخيرك لعلمك بعواقب الأمور ، و أستشيرك لحسن ظنّى بك في المأمول و المحذور . اللّهمّ إن كان الأمر الفلانىّ قد نيطت بالبركة أعجازه و بواديه ، و حفت بالكرامة أيامه و لياليه ، فخر لى فيه خيرة ترد شموسه ذلولا و تقعض أيامه سرورا . اللهمّ ، إما أمر فأئتمر ، و إما نهي فأنتهي . اللهمّ ، إنّى استخيرك برحمتك خيرة في عافية » آن‌گاه

--> ( 1 ) . نجم الثاقب ، ص 300 - 301 ؛ دار السلام ، ج 2 ، ص 131 ؛ جنة المأوى ، ص 221 ( 2 ) . ذكرى الشيعه ، ص 252 ( 3 ) . منهاج الصلاح ( مخطوط ) ؛ بحار الأنوار ، ج 91 ، ص 248 ؛ جنة المأوى ، ص 271 ؛ مستدرك ، ج 1 ، ص 453